என்னவனை

எனக்காக படைத்தான் என்று சொல்ல மாட்டேன்

ஏனென்றால்

நீ என்னருகில் இல்லை

உன்னை விட்டு கொடுக்க தெரிந்தவளுக்கு

உன் காதலை விட்டு கொடுக்க தெரியவில்லை

உன்னை ரசித்தேன்,

உன் மனதை ரசித்தேன்,

உன் சிரிப்பை ரசித்தேன்,

உன் அழகை ரசித்தேன்,

உன் பேச்சை ரசித்தேன்,

உன்னை கண்ணோடு கண்வைத்து பார்த்து ரசித்தேன்,

உன்னை என் விருப்பபடி ரசித்தேன்,

நீ என் அருகில் நெருங்கி வருவதை ரசித்தேன்,

இப்பொழுது

என்னை விட்டு விலகிசெல்வத்தையும் ரசிக்குறேன் .

மாலை நேர சூரியன் போல் மறைந்து நீயும் போனாயோ
காலையிலும் காணவில்லை
உன் விடியலை நான் தேடுகிறேன்
மழை கால மேகம் உன்னை மூடிக் கொண்டதோ
வெயில் களம் வெளியில் வந்து உன்னை காட்டிக் கொள்ளுமோ
கடல் அலையில் கரைந்தாயோ
என்னை நீயும் மறந்தாயோ
நாடகம் செய்தாயோ
நாளை நீயும் மண்ணில் வந்து மீண்டும் பிறப் பாயோ

போட்டி

என் நிழலுக்கும்

உன் நினைவுக்கும்

கடைசியில் வெல்லுவது

ஏனோ

உன் நினைவு தான்

ஆம்

நிழல் இல்லாமல் கூட

இருந்து விடுவேன்

உன் நினைவு இல்லாமல்

இருந்தது இல்லை

காலம் ஒருநாள் மாறும்

காதல் தந்த வழிகளும் ஒரு நாள் தீரும்

மேற்கு சூரியன்

நம் காதல் சோகங்களை கடலில் கொட்டி தீரும்

புதிய சந்தோசம் கிழக்கு சூரியனாய் உதமாகும்

வானம்

கீழே விலாமல் தாங்கி நிற்பது

பூமியில் உள்ள காதல்

என்று ஒரு கவிஞன் கூறினான்.

ஆம்!

அது உண்மைதான்,

இனி வரும் காலம்

வானம் தாங்கி நிற்க

நம் காதல் ஒன்றே போதுமே!

என்னை மட்டும் அல்ல

என்னில் இருக்கும்

உன்னின் பிறந்த நாளையும்

மறக்க செய்த

உன் நினைவை காதல் என்று சொல்லுவதா அல்லது

என் சுவாசம் என்பதா........

எது மறக்க வைத்தது நீ சொல்லி தந்த பாடங்களா ...

முதன் முதலாய் பயம் காட்டி தந்த சின்ன அணைப்பா ...

உதடு வழி என் உயிர் பறித்த முதல் முத்தமா ...

என் சுவாசமாய் இருக்கும் உன் நினைவா ...

உன் காந்த விழி பார்வையில் முழுதாய் இழந்தேன் என்னை அதுவா ...

ஆயிரம் விண்மீன்கள் என் மீது கொட்டுவதை போல் உணர்வு தரும்

உன் அழகிய சிரிப்பா ...

என் வாழ்வின் கடைசி எல்லையின் முற்று புள்ளி வரை

நீ வேண்டும் என்ற எனது தவிப்பா ....